Kohë për të vrarë
Po bëhet vonë, më duhet të të vras tani, qyteti meit, përgjon pas dritareve, fjalët e fundit… ka kohë që projektoj vdekjen tënde, shënoj me mend një nyjë në tëmthin tënd, të djathtë, atj ku duhet të mbështes armën, që të të vras… e pastaj të iki… se nuk kam kohë të të mbyll sytë, se nuk kam kohë as të të qaj… e ti, ti nuk ke si ta dish ç’përtyp në mendje, unë, xhelati yt ,
ti vetëm ngre supet pafajësisht, e po aq pafajësisht, më sy-qesh… po unë kështu nuk të vras dot… i haroj në çast planet e ekzekutimit, dhe shprish me buzë nyjëzën mbi tëmth, gjaku çlirohet nga ngërçi, e ç’mpiket prej ngrohtësisë… …
e megjithatë, sonte më duhet të të vras, patjetër… ç’pres akoma ? katedralet e kumbuan gongun final, erdh’ koha ta shkrep këmbëzën, ndaj, të ndaloj të më qeshësh…
erdh’ koha të të vras, pa zhurmë… pa bujë… me slienciator të harresës…
© Arlinda G.