Muza
Ai u ngrit herët në mengjes, me një ide fikse në kokë; do të shkruante librin më të madh të kohës.
Si, qysh, nuk u morr shumë me detaje, por do ta shkruante dhe pikë.
U la, u rruajt, u vesh dhe doli.
Vendosi të bënte një xhiro nëpër qytet.
Ne rrugicen prane dyqanit, atje ku e gjitha lagjja e tyre, e vogel,
blinte buke; po kthehej e lodhur vajza e kasapit. Ne trup kishte nje
fustan mbremje. Vjedhurazi kishte degjuar disa peshperima, se ajo bente
prostituten gjate nates, ndersa diten shkonte ne univeristet.
Gjithmone sipas peshperimave, thuhej se ajo nuk ishte prostitute si te
gjitha te tjerat . Ne lagje, vajzen e kasapit e quanin “prostitute
luksi”.
Kur u shkembye me te, vajza e kasapit apo “prostituta klas”( quajeni si
te doni), i hodhi nje veshtrim shperfilles… dhe atij, papritur,
thujse iu lekund ideja qe i shkrepi ne koke, se mund ta bente personazh
ne “librin me te madh te kohes”.
Nuk ishte ide e keqe, te gjithe shkrimtaret e medhenj kishin shkruar
per prostitutat, madje shkrimet per to, ishin vleresur shume prej
kritikeve, çuditerisht bujare, ne raste te tilla.
A thua kritiket te kene patur ndonje borxh pa lare, ne ndergjegje, ndaj prostitutave te te gjitha koherave ?
- Ehh… botë e ngateruar - mendoi ai me vete.
Po, po, mund te shkruante per te, vetem se ia kishte friken nje hollesie; ai nuk kishte qene asnjehere me ndonje prostitute.
E hodhi poshte si ide, sapo i zune syte, ne kthesen e rruges, silueten prej enderimtareje te farmacistes se lagjes.
Farmacistja me kishte ca sy ( dmth dy kishte gjithsej ) qe… o zot, o zot…
Meqe iu kujtua zoti… nje zot e dinte perse ishte bere farmaciste nje femer me sy te tille… ç’mekat… Farmacisten kohet e fundit e shihte te trishtuar.
Edhe per te, njelloj si per vajzen e kasapit, peshperimat tregonin se
kohet e fundit ajo ishte lidhur me nje djalosh shume simpatik dhe prej
nje dere, historikisht te kamur, por qe ditet e fundit, çuditerisht,
ishin shkeputur nga njeri- tjetri, pa shkak.
Po, po, mund te shkruante per te, nje femer e tille…
Ai perendoi syte.
Iu kujtua zhargoni i djemve te lagjes, sa here qe atyre iu binte rruga para farmacise se saj modeste.
- Ç’derrr femre qe eshte…
Ai nuk arrinte ta kuptonte dot, kete shprehje. Si mund te epitetoje me
ate fjale, nje femer te tille? Jo per gje po e shkreta vajze, nga
fizionomia, nuk kishte asgje te perbashket me ate lloj race. Por kjo
vertetonte thenien e nje plake ne katin e pare te pallatit te tij, e
cila, çdo mengjes, nxirrte koken ne dritare duke share pare e mbrapsht,
vajzat e reja qe kalonin andej. Thuhej se plaka edhe ne rini, e
shemtuar kishte qene, por kur tregonte “historine e madhe te dashurise
se saj te hershme” (gje qe kishte shume mundesi te kishte qene komedi
diletante), e perfundonte me nje fjali te tipit; - Meshkujt jane derraaaaa…! ose - Te gjithe derrat nje turi kane…!
- Eh… pune derrash me nje fjale… - mendoi ai me vete dhe vazhdoi rrugen…
Ku mbetëm ? Ah po te farmacistja.
- Dreqi ta mare… - shau me vete
- Nuk ka drame, ne ndarjen e farmacistes me djaloshin prej dere te kamur.
Ekzistonte vetem nje detaj i vogel, ne dukje i parendesishem; sa here
qe ata dilnin te drekonin apo darkonin se bashku (sipas vaktit), djali
perfundonte ne spital. Kjo nuk ndodhte prej sharmit te farmacistes, i
cili per hir te se vertetes, duhej thene se ishte morboz, por prej nje
fakti banal, djalit i bente alergji aroma e ilaceve, qe mbarrte me vete
vajza, per faktin se rrinte gjithe diten, me ilacet perqafuar.
Por mund te shkruante edhe per…
Papritur degjoi nje te frenuar te forte mu perpara kembeve te tij.
- Shiko rrugen mor humbameno… – i bertiti nje koke leshatore qe nga dritarja e makines.
Ai ngriti syte lart. Qielli ishte ngrysur. Ishte bere gati per shi.
Ne ditet me shi gruaja e tij gatuante fasule.
Psheretiu…
Sa i hahej nje pjate.
@Arlinda G.