Flokenaja

NE PRANVERE…

Dashuria ime, e fundit…
vdiq… në pranverë…

E mekur,
lindi në dimër…

Ishte Premature….

Jetoi pak…
sa një epilog dimri…

pastaj,
mbylli sytë…

Askush
nuk iu gjend pranë,
në grahmat e fundit…

Ndërsa në varrim,
oh… në varrim,
s’munguam, ne të dy…

S’mungoi, as fjalimi…
(madhështor,
mbi varr…)

S’munguan, as ca lotë…
(krokodili,
në sfond…)

Litarët,
ende
nuk ia kishin dhuruar
nëntokës…

Ndërsa ne të dy…
përtypnim, të paduruar,
ikjen…

…si bisht cigareje të zvjerdhur…

Dashuria ime e fundit
vdiq… ne pranverë…

Nga Ajo…
më kanë mbetur,
ende,
ca petale lulesh, të thara,
mbi flokë…

Jetoi pak…
mushkërite e hajthme,
nuk e përballuan dot acarin…

Tashmë,
çdo pranverë…
ne të dy,
i vendosim lule te varri…

Çdo pranverë,
ndjej se kam një xhep të grisur,
në vend të zemrës…
mbushur plot,
e derdhur, në një cep,
nga sy-qeshjet e saj…

Një xhep të grisur
që kurrë, nuk mësova ta arnoj…

Dashuria ime, e fundit
vdiq… në pranverë…

Më thoni…
si mundet të vdes, një dashuri,
në këtë stine…?

©Arlinda G.

---