Triko e vjetër
NË ATDHEUN E KOKETAVE… (manual)
Nëse doni të shihni me sytë tuaj, progresin dhe evolimin postmodern ndër vite, të biznesit shqiptar, mos u përpiqni ta zbuloni atë duke dëgjuar e parë reklamat, jo rrallëherë; të rëndomta e fare pa fantazi në konceptim, që përfaqësojnë produktet e tyre gjithkund, nëper afishe të stërmëdha, mbi fasada pallatesh të munduara nga tymi e pluhuri, nëpër autobuza shkatarraqë, nëpër televizione etj., etj.
Për t’i kuptuar të gjitha këto, ju mundeni, fare mirë, t’i kurseni vetes kohë, duke shfletuar gazetën; “Çelesi”.
Diku andej, nga mesi i faqeve të gazetës, qëndrojnë të afishuara ato… të bekuarat, lajmërime për punë. Mjafton të ndalni pakëz sytë atje dhe ju mund të lexoni gjëra nga më të pabesueshmet, xhavahire shqiptare, të servirura, fare pa truk, në sfondin e verdhë të kësaj gazete kaq shpresëdhënese.
Për fat të mirë, vajzat e gazetës në fjalë, të cilat kanë kontaktin e parë me formuluesit e këtyre lajmërimeve, nuk e mundojnë fare trurin për redaktimin e tyre, ato i shkruajnë këto lajmërime; shqeto, ashtu siç i dëgjojnë nga të interesuarit; në telefon apo ne menyrë të drejtpërdrejtë. Kështu, që nga mënyra se si është formuluar lajmërimi, ti mund të kuptosh shumë lehtë, gjendjen e emocionale të formuluesit, euforinë se sa i ka ecur atij së fundmi, apo cili ka qenë libri i fundit që ka lexuar, ( natyrisht, nëse ka lexuar ndonjëherë, ndonjë të tillë në jetën e tij, përveç menusë së restorantit ), etj., etj.
Kushti i parë, i cili sundon në masë, thuajse në gjithë lajmërimet, është fjalia ekzistenciale; të jetë e paraqitshme. Ky kusht kaq i rëndësishem e thelbësor për mbarëvajtjen e një biznesi ( !! ), i sfumon bindshëm të gjithë kushtet e tjera, si p.sh.eksperiencën në punë të tjera, kjo e fundit qëndron si kusht vetëm në nja dy prej tyre, natyrisht, renditur sfumueshëm pas kushtit; të jetë e paraqitshme, ndërsa profesionalizmin dhe seriozitetin në punë, vështirë se do ta hasni si kusht në ndonjë nga këto lajmërime…
Në këtë mori të pafund xhevahiresh shqiptare, ato që mund ta quajnë betejën zyrtarisht të humbur, ende pa e filluar, janë pikërisht gratë me fëmijë.. Të kesh femijë, veçanërisht, femijë të vegjël, është një handikap i pandreqshëm për formuluesit e lajmërimeve.
Por gjeja që më ka bërë të shqyej sytë nga habia, ka qenë një lajmërim të cilin nuk dita ku ta kategorizoja, në të, kushti i parë që kërkohej nga e punësuara e ardhshme, ishte; të qe e gjatë; 1m.75cm, madje në lajmërim thuhej se ajo duhej të qe edhe elegante, mungonte atje, vetëm numri i këmbës… Një çast mendova mos ishte vendosur gabimisht në atë rubrikë. Fare mirë, ai lajmërim mund t’i përkiste njoftimit për ndonjë konkurs bukurie, apo rubrikës; djemtë kërkojnë vajza…. Por jo… lexova më poshtë dhe kuptova që isha gabuar, më poshte sqarohej edhe pozicioni i punes që supozohej të kryente e punësuara e ardhshme.
Kujdes!
Në mënyrë që të jeni sa më të suksesshme gjatë një intervistë pune në Shqipëri, ju duhet të vishni dekoltenë më të guximshme të mundur, të pispilloseni sikur do shkoni në ballo, dhe mundesisht, apo më mirë le te themi kryesisht, të pulisni sytë, ashtu si “pafajshëm”, e të flisni me fjalë e gjeste prej kokete, teksa duhet, detyrimisht të qeshni si të keni dëgjuar batutën e shekullit, me ndonjë batutë të trashë e të pavend, të intervistuesit.
Vetëm kështu ju mund ta fitoni vendin e punës
Ah po, për pak harova, gjatë intervistës ju nuk duhet të fusni ne ligjëratën tuaj asnjë fjalë, të ashtuquajtur; të vështirë, për t’u thithur nga mendja e intervistuesit, nëse e bëni këtë, intervistuesi, thjesht do të rrudhë ballin, do ngrejë pak cepin e vetullës dhe do t’iu pyesë me siklet apo me ironi, sipas rastit ( gjithmonë pa i mbivlerësuar mundësitë e tij për të bërë ironi ) se si përkthehet ajo fjalë.
Në rastin më të keq, ai nuk do t’iu pyesë fare, por thjesht, do t’iu skualifikojë nga gara.
E kështu, falë këtij trendy-zmi të pashoq, përditë e më shumë, janë duke u shtuar lavdishëm, femrat që dinë ta ushtrojnë, zotësisht, profesionin e koketërisë, ( dhe, të paktën në këtë gjë, ato janë profesioniste të vërteta ), se… tek e fundit, ketë profesion dikton tregu.
Kushtet apo modelet për të qenë një njeri i suksesshëm në Shqipëri, tashmë janë percaktuar qartë, ato diktojnë bindshëm gjithkund, janë vetëm dy; nese je tip“i fortë”, quhesh nje mashkull i suksesshem, ndërsa, je femër e suksesshme, nëse e ushtron profesionalisht koketërinë.
Nëse ju, i takoni një kategorie tjetër, të dashur lexues, çfarëdolloj modeli tjetër t’i përkisni, dijeni se do t’iu duhet të luftoni shumë… në këtë; tonin, të shtrenjtin, atdheun e dashur.
Veshur me diell …
@Arlinda.G
Fjala e lirë
Si fluturat e natës…
Muratori
Me sa mundim e kishte gjetur atë punë.
Në takimin e parë, sipërmarrësit të punimeve i kishin ngelur sytë mëdyshas te duart e tij. Dukej qartë që nuk ia kishin mbushur syrin gishtat e hollë si prej pianisti. I ishte dukur pakëz si tepër sqimëtar për të bërë muratorin.
E me gjithë dyshimet, më në fund sipërmarrësi e kishte marrë në punë, por nuk haronte ta survejonte kujdesshëm, përgjatë gjithë orarit të punës.
Ai vuri një cigare në rrëzën e veshit dhe pa fytyrën e tij të pasqyruar në xhamin e errët të një makine luksoze që i kaloi afër.
Mjekra i ishte rritur dukshëm, gjithashtu edhe flokët i kishin mbrritur rrrëzë qafës.
Kishte kohë që e kishte lënë pas dore estetikën.
Iu duk e largët ajo kohë ( në të vërtetë kishte qenë vetëm disa muaj më parë ), kur çdo mëngjes përpara se të nisej për në punë, ai zgjidhte me merak nuancën e kollares që do vinte me kostumin e ditës.
Tashmë edhe duart e tij e kishin humbur lëmimin e butë; dy kallo të vegjël kishin zënë vend në rrëzë të pëllëmbës së dorës së tij… edhe thonjtë i ishin ngrënë, e nxirë nga brenda.Rrobat e kishin humbur shkëlqimin edhe pse ai, nuk haronte t’i hekuroste me kujdes.
- Tani më dukesh një murator i vërtetë - i tha, pa dhimbje, fytyrës së tij të hequr, e cila e shihte menduar që nga xhami cilësor i makines që shndriste prej pastërtisë. Shpirti tashmë i ishte zhveshur ndaj çdo lloj emocioni.
Shpirti i tij, tashmë ishte pagëzuar me emërtimin aq domethënës ; ekstrakomunitar.
Shpirtit të ekstrakomunitarit nuk i lejohej sqima. Këtë e kërkonin dukshëm prej tij eprorët.
Ata seç kishin një ndjenjë bezdie nëse ai në orën e pushimit, niste t’u tregonte rreth profesionit për të cilin ishte diplomuar.Ndëronin menjëherë argument ose i jepnin ndonjë punë ekstra.
Këtë gjë e bënin edhe kur qëllonin në praninë ndonjë femre të hijshme. Në prezencë të saj dhe njëkohesisht të ekstrakomunitarit, bëheshin menjëherë grindavecë e cinikë, sidomos kur nuhasnin interesimin e saj për të (ndonjëherë ishte edhe habi e tipit’ ; « e pabesueshme… si është e mundur që jeni ekstrakomunitar ? ).
Natyrisht cinizmi i tyre ishte i paketuar me një mbështjellëse kortezie përsipër.
- Duhet të mësohesh me të gjitha – i thoshte shpesh vetes ai, - tek e fundit, nuk je asgjë tjetër, veçse një ekstrakomunitar i paligjshëm.
Projektuesi i ndërtesës po tregonte me gisht, i dëshpëruar, njërin cep të saj, ndërsa i bërtiste me zë të lartë sipërmarrësit. Ky i fundit rrinte si pulë e lagur.
Cepi i ndërteses kishte diçka që nuk shkonte, sepse projektuesi nuk kishte lënë gje pa i thënë sipërmarrësit.
Në të vërtetë, ekstrakomunitari e kishte konstatuar me kohë këtë gjë, madje ne pushimin e drekës, ai druajtur kishte nisur t’i shpjegonte sipërmarrësit se çfarë nuk shkonte në projektin e ndërtesës, por kishte marrë një përgjigje të vrazhdë nga sipërmarrësi, përgjigje e llojit ; ” eh bela… po na japin mend dhe ekstrakomunitarët tani…”
Për një çast të vetëm ai kishte haruar se, njëlloj si kallot në pëllembën e dorës… edhe mendtë e tij ishin ekstrakomunitarë…
Ai uli kokën.
Gjithë puna e tij, ishte ndërtimi një muri, të ulët, modest, përreth ndërtesës.
Ndërtimi i një muri të tillë nuk kërkonte ndonjë mjeshtëri të madhe, kushdo mund ta ndërtonte.
- Metamorfozë interesante – mërmëriti me vete, tek hiqte nga veshi cigaren.
E ndezi dhe e thithi me të gjithë mushkeritë.
Në Shqipëri, kishte punuar arkitekt për pesëmbëdhjetë vjet.
©Arlinda G.